01 قوانین متضاد طبیعت و تلاشهای متضاد انسانها برای زندگی | | |
| سوگند به شب، آنگاه که با تاریکی خود همه چیز را میپوشاند و فرو میگیرد. (1) | وَاللَّيلِ إِذا يَغشىٰ | 92:1 |
| و سوگند به روز، آنگاه که روشن میشود و تاریکی را کنار میزند و همه چیز را آشکار و نمایان میکند (2) | وَالنَّهارِ إِذا تَجَلّىٰ | 92:2 |
| و سوگند به آن نیروی آفرینندهای که مردانگی و زنانگی را پدید آورد و نظام دوگانگی جنسی را در انسان و دیگر موجودات برقرار کرد. (3) | وَما خَلَقَ الذَّكَرَ وَالأُنثىٰ | 92:3 |
| بیتردید کوششها و تلاشهای شما یکسان نیست و هر انسان در مسیر و جهت متفاوتی گام برمیدارد، به گونهای که هدفها، نیتها و نتیجههای این تلاشها با یکدیگر فرق دارند. (4) | إِنَّ سَعيَكُم لَشَتّىٰ | 92:4 |
05 نمونههایی از انسانهای متضاد | | |
| اما کسی که ببخشد، دستِ کمک بدهد و در رفتار و تصمیمهایش پرهیزگاری کند، خود را از نادرستی و ستم دور نگه دارد و مسئولانه زندگی کند. (5) | فَأَمّا مَن أَعطىٰ وَاتَّقىٰ | 92:5 |
| و کسی که نیکوترین وعده و بهترین حقیقت را با دل و عمل پذیرفت و آن را راست و درست دانست (6) | وَصَدَّقَ بِالحُسنىٰ | 92:6 |
| پس او را بهآرامی و گامبهگام به سوی راه آسان، خیر و درست هدایت میکنیم و شرایط را چنان فراهم میسازیم که انجام کار نیک و درست برایش ساده و هموار شود. (7) | فَسَنُيَسِّرُهُ لِليُسرىٰ | 92:7 |
| اما کسی که بخل ورزید، از دادن خودداری کرد و خود را بینیاز و مستقل پنداشت، گمان کرد به دیگران احتیاجی ندارد و با تکیه بر داشتهها و تواناییهایش راه بیاعتنایی و خودبسندگی را در پیش گرفت. (8) | وَأَمّا مَن بَخِلَ وَاستَغنىٰ | 92:8 |
| و نیکیِ برتر و پاداش نهایی را دروغ شمرد و آن را نپذیرفت. (9) | وَكَذَّبَ بِالحُسنىٰ | 92:9 |
| پس او را بهسوی راهی میبریم که دشوار است و به سختی و تنگنا و سرانجام ناخوشایند میانجامد، و کارها برایش چنان سامان مییابد که رفتن در مسیر بدی و گمراهی برایش آسان میشود و بهجای رهایی، در گرفتاری و تباهی فرو میرود. (10) | فَسَنُيَسِّرُهُ لِلعُسرىٰ | 92:10 |
| و دارایی و ثروتش هیچ سودی به حالش ندارد، آنگاه که سقوط میکند و به نابودی میافتد. (11) | وَما يُغني عَنهُ مالُهُ إِذا تَرَدّىٰ | 92:11 |
12 سرانجام انسانهای متضاد | | |
| هدایت حقیقی و راه درست بر عهدهٔ ماست و ما مسئول نشان دادن مسیر درست و رساندن به آن هستیم. (12) | إِنَّ عَلَينا لَلهُدىٰ | 92:12 |
| و همانا مالکیت و اختیار کاملِ آخرت و همین دنیای کنونی از آنِ ماست و هر دو به اراده و فرمان ما اداره میشوند (13) | وَإِنَّ لَنا لَلآخِرَةَ وَالأولىٰ | 92:13 |
| پس شما را از آتشی بسیار سوزان و شعلهور هشدار دادم، آتشی که با شدت میسوزد و آرام نمیگیرد. (14) | فَأَنذَرتُكُم نارًا تَلَظّىٰ | 92:14 |
| آن را جز بدبختترین و تیرهروزترین انسانها تجربه نمیکند و گرفتار آن نمیشود. (15) | لا يَصلاها إِلَّا الأَشقَى | 92:15 |
| آن کسی که آگاهانه حقیقت را انکار کرد و سپس عمداً روی برگرداند و خود را کنار کشید و از پذیرش و پیروی آن سر باز زد (16) | الَّذي كَذَّبَ وَتَوَلّىٰ | 92:16 |
| و کسی که بیش از همه پرهیزگار است از آن دور نگه داشته میشود و به آن گرفتار نخواهد شد. (17) | وَسَيُجَنَّبُهَا الأَتقَى | 92:17 |
| آن کسی که دارایی خود را میبخشد تا خود را پاک کند و از دلبستگی و آلودگی رها شود. (18) | الَّذي يُؤتي مالَهُ يَتَزَكّىٰ | 92:18 |
| و هیچکس نزد او نعمتی ندارد که بخواهد در برابرش جبران یا بازپرداخت شود. (19) | وَما لِأَحَدٍ عِندَهُ مِن نِعمَةٍ تُجزىٰ | 92:19 |
| جز برای این که خشنودی و رضایت پروردگار بلندمرتبه و برترین خود را بجوید و هدفش تنها نزدیک شدن به او و انجام کارها فقط به خاطر او باشد. (20) | إِلَّا ابتِغاءَ وَجهِ رَبِّهِ الأَعلىٰ | 92:20 |
21 | | |
| و سرانجام به رضایتی ژرف و کامل خواهد رسید، به گونهای که دلش آرام میگیرد و هیچ کمبودی در آنچه به او بخشیده شده احساس نمیکند. (21) | وَلَسَوفَ يَرضىٰ | 92:21 |
