وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَىٰو وعدهٔ نیکو را باور کرد. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف.
گرامر: حرف پیونددهنده؛ جمله را به عبارت یا جملهٔ پیشین متصل میکند.
معنا: و. صَدَّقَ
ریشه: صدق.
گرامر: فعل ماضی، صیغهٔ سومشخص مفرد مذکر، از باب تفعیل؛ فاعل آن ضمیر مستتر «هو» است.
معنا: تصدیق کرد، راست دانست، باور کرد. بِ
ریشه: ندارد؛ حرف جر.
گرامر: حرف جر؛ اسم پس از خود را مجرور میکند.
معنا: به، با، دربارهٔ. الْحُسْنَىٰ
ریشه: حسن.
گرامر: اسم مجرور به «باء»؛ مؤنثِ «الأحسن» و دارای «ال» تعریف.
معنا: نیکوترین، بهترین، وعدهٔ نیکو؛ در این عبارت، مراد ایمان و پاداش نیک الهی است. | 