لَا يَصْلَاهَا إِلَّا الْأَشْقَىٰجز بدبختترین مردم، کسی در آن وارد نمیشود و نمیسوزد. لَا
ریشه: ندارد؛ حرف نفی.
گرامر: حرف نفی، برای نفی فعل مضارع.
معنی: نمی، نه. يَصْلَاهَا
ریشه: صلی؛ از فعل «صَلِيَ» به معنای سوختن در آتش و وارد شدن در آن.
گرامر: فعل مضارع مرفوع؛ «ها» ضمیر متصل در جایگاه مفعولبه.
معنی: آن را میسوزد، در آن وارد میشود و میسوزد. إِلَّا
ریشه: ندارد؛ أداة استثناء.
گرامر: حرف استثناء.
معنی: مگر، جز، بهاستثنای. الْأَشْقَىٰ
ریشه: شقو؛ اسم تفضیل از «شَقِيَ» به معنای بدبخت شدن.
گرامر: اسم معرفه با «ال»، مستثنی و مرفوع؛ نشانهٔ رفع آن ضمهٔ مقدر بر الف مقصوره است.
معنی: بدبختترین، شقیترین. | 