إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَىٰمگر برای جستن خشنودی پروردگار والای خویش. إِلَّا
ریشه: ندارد؛ حرف استثنا.
گرامر: حرف استثنا و در اینجا به معنای «مگر، جز» است. ابْتِغَاءَ
ریشه: ب ـ غ ـ ي.
گرامر: مصدر منصوب؛ مفعولٌلأجله، یعنی بیانکنندهٔ هدف و علت.
معنی: جستن، خواستن، طلب کردن. وَجْهِ
ریشه: و ـ ج ـ ه.
گرامر: اسم، مضاف و مجرور؛ چون پس از «ابْتِغَاءَ» آمده و مضافإلیه است.
معنی: چهره؛ در اینجا بهصورت مجازی به معنای خشنودی و رضای. رَبِّهِ
ریشه: ر ـ ب ـ ب.
گرامر: «رَبِّ» اسم، مضاف و مجرور؛ «هِ» ضمیر متصل، مضافإلیه، سومشخص مفرد مذکر.
معنی: پروردگار او، سرور او. الْأَعْلَىٰ
ریشه: ع ـ ل ـ و.
گرامر: صفتِ «رَبِّهِ» و مجرور؛ اسم تفضیل به معنای برتر و والاتر.
معنی: والاترین، برترین. | 