019 كافرون

سوره‌ی فوق، نخست می‌رساند که هر کس شایسته‌ی همان روشی است که در پیش گرفته است. کسی که حقیقتاً سزاوار پیمودن راهِ الله باشد، از زمانی که به رشد می‌رسد، می‌کوشد درستکار باشد، زیر بار موهومات نرود و بر همین اساس، پیامبر اسلام، اگرچه پیش از بعثت، بنا بر سوره‌ی یازدهم از کفر و ایمان بی‌خبر بود، اما اندیشه و خردش اجازه نمی‌داد از باورهای موهوم مردمِ پیرامون خود پیروی کند و بت‌پرست شود؛ بلکه از قوانین عمومیِ الله و انسانیت اطاعت می‌کرد تا شایستگی پیام‌رسانیِ الله را پیدا کرد.

ثانیاً، سوره‌ی فوق بیان می‌کند که هر کس هر روش اجتماعی را برای خود برگزیند، همان روش دین اوست. بنابراین درست نیست دین، مذهب، حزب و مانند اینها را از یکدیگر جدا بدانیم. البته برخی دین‌ها نیکو، برخی بد و بعضی نیز کم‌وبیش دارای کاستی‌های اجتماعی‌اند. تنها آن دین، مذهب یا حزبی مورد رضای الله است که از عالی‌ترین قانون اجتماعی، یعنی قانونی مبتنی بر قوانین قطعیِ الله، پیروی کند. پیروان دیگر دین‌ها، مذهب‌ها و احزاب نیز به اندازه‌ی دوری‌شان از قوانین مورد رضای الله، نسبت به قوانین الله و نعمت‌های او کفران‌کننده‌اند.

ثالثاً، این سوره برای همیشه به مسلمانان می‌آموزد که نباید دین و مذهب خود را با زور بر دیگران تحمیل کنند. البته این به آن معنا نیست که حکومت اسلامی به کسانی که آگاهانه دست به خرابکاری‌های اجتماعی یا مذهبی می‌زنند، اجازه‌ی نشر اندیشه‌های نادرست و ایجاد فساد بدهد، یا فسادکاران اجتماعی را پس از محاکمه یا از راه جنگ، به سزای اعمالشان نرساند.

با انتخاب شمارهٔ آیه، جزئیاتِ بیشتری دربارهٔ آیه نمایش داده می‌شود.

1  مرزِ پرستیدن بین پیامبر با منکرانِ ایمان

7  دین شما و دین من