وَلا أَنتُم عابِدونَ ما أَعبُدُو شما پرستندگانِ آنچه من میپرستم، نیستید. وَ
حرف عطف؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین آمده است؛ معنی: «و». لا
حرف نفی؛ نفیکنندهٔ خبر در جملهٔ اسمیه؛ معنی: «نیستید، نه». أَنتُم
ضمیر منفصل، مبنی بر سکون، در محل رفع مبتدا؛ مخاطبِ جمعِ مذکر؛ معنی: «شما». عابِدونَ
اسم فاعلِ جمع مذکر سالم از ریشهٔ «ع ب د»، مفرد آن «عابِد» است؛ در حالت رفع با واو، خبرِ «أنتُم»؛ معنی: «پرستندگان، عبادتکنندگان». ما
اسم موصول، مبنی بر سکون، در محل نصب مفعولبه برای «تَعبُدون» که در معنای اسم فاعلِ «عابِدون» نهفته است؛ معنی: «آنچه، چیزی که». أَعبُدُ
فعل مضارع، مرفوع با ضمهٔ آشکار، از ریشهٔ «ع ب د»؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنا» است؛ معنی: «میپرستم، عبادت میکنم». | 