109-001-019-كافرون

قُل

بگو.

قُل: فعل امر، از ریشهٔ «ق-و-ل»؛ فعل ماضی آن «قالَ» و مضارع آن «یَقولُ» است. معنای آن: بگو، بیان کن، اعلام کن. فاعلِ آن ضمیر پنهان «أنتَ» است؛ یعنی «تو بگو».

يا أَيُّهَا الكافِرونَ

ای کافران!

يا: حرف ندا؛ برای صدا زدن و خطاب قرار دادن به کار می‌رود. معنای آن: ای.

أَيُّ: اسمِ ندا، مبنی بر ضم در محل نصب؛ در این ساخت برای خطابِ شخص یا گروهِ معیّن می‌آید. معنای آن در اینجا: ای.

هَا: حرف تنبیه؛ برای جلب توجهِ مخاطب پس از «أَيُّ» می‌آید و معنای مستقلِ ترجمه‌پذیر ندارد.

الكافِرونَ: جمع مذکر سالمِ «كافِر»، از ریشهٔ «ك-ف-ر». «کافر» در اصل به معنای پوشاننده است و در کاربرد دینی، به کسی گفته می‌شود که حق یا ایمان را انکار می‌کند یا می‌پوشاند. «الكافِرونَ» در اینجا صفتِ «أَيُّ» و مرفوع است؛ نشانهٔ رفع آن «واو» است. معنای آن: کافران، منکرانِ ایمان.