| إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الرُّجْعَىٰ بیگمان بازگشت به سوی پروردگار توست. إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الرُّجْعَىٰبیگمان بازگشت به سوی پروردگار توست. إِنَّ
حرف تأکید و نصب است؛ از ریشهٔ مستقلِ حرفی و بدون ریشهٔ سهحرفی. معنای آن: «همانا»، «بیگمان»، «قطعاً». اسمِ خود را منصوب و خبرِ خود را مرفوع میکند. إِلَىٰ
حرف جر است؛ ریشهٔ فعلی ندارد. معنای آن: «به سویِ»، «تا». واژهٔ پس از خود را مجرور میکند و در این آیه، جهت و مقصدِ بازگشت را بیان مینماید. رَبِّ
اسمِ مجرور به سببِ حرف جر «إِلَىٰ» است و علامت جرّ آن کسره است؛ ریشهٔ آن «ر ب ب» است. «رَبّ» به معنای پروردگار، مالک، سرپرست، تربیتکننده و تدبیرکننده است. این واژه مضاف است. كَ
ضمیر پیوستهٔ مخاطبِ مفرد است و در محل جر، مضافالیه قرار دارد؛ ریشهٔ فعلی ندارد. معنای آن: «تو». «رَبِّكَ» یعنی: «پروردگارِ تو». الرُّجْعَىٰ
اسمِ مؤخرِ «إِنَّ» و منصوب است؛ علامت نصب آن فتحهٔ مقدر بر الفِ مقصوره است. ریشهٔ آن «ر ج ع» است. «الرُّجْعَىٰ» مصدر و به معنای بازگشت، رجوع و بازگرداندهشدن است. «الـ» برای معرفهکردن واژه آمده است. | 