095-003-029-تين

وَهٰذَا البَلَدِ الأَمينِ

و سوگند به این شهرِ امن.

وَ حرف عطف و در این‌جا برای پیوند با سوگندهای پیشین؛ به معنای «و».

هٰذَا اسم اشارهٔ مبنی برای مفرد مذکرِ نزدیک؛ در محل جرّ، عطف بر «التّينِ» در آیات پیشین؛ به معنای «این».

البَلَدِ ریشه: ب‌ل‌د؛ اسم مفرد مذکر، معرفه با «ال»، مجرور؛ بدل یا عطف بیان برای «هٰذا»؛ به معنای «شهر، سرزمین، آبادی». مقصود مکّه است.

الأَمينِ ریشه: أ‌م‌ن؛ صفت مفرد مذکر، معرفه، مجرور و تابع «البَلَدِ»؛ به معنای «امن، ایمن، امان‌بخش و دارای حرمت». این صفت به امنیت و حرمت ویژهٔ مکّه اشاره دارد.