وَالأَرْضِ وَمَا طَحَاهَاو سوگند به زمین و آنکه آن را گسترد. وَ
حرف عطف و حرف قسم است؛ «وَ» در اینجا برای سوگند بهکار رفته و معنای «سوگند به» میدهد. الأَرْضِ
ریشه: أ ر ض؛ اسم، مؤنث، مفرد، معرفه با «ال»، مجرور به حرف قسم، با کسره. معنای آن: زمین، خاک، سرزمین. وَ
حرف عطف است و «الأرض» را به عبارت پس از خود پیوند میدهد. معنای آن: و. مَا
اسم موصول است؛ در این آیه به معنای «آنکه» آمده و به آفرینندهٔ زمین، یعنی الله، اشاره دارد. برخی آن را مصدریه دانستهاند؛ در آن صورت معنا: «و به گستردنِ آن». طَحَاهَا
ریشه: ط ح و / ط ح ي؛ فعل ماضی، سومشخص مفرد مذکر، و «هَا» ضمیر پیوستهٔ مؤنث مفرد در محل نصب مفعولبه است و به «الأرض» بازمیگردد. «طَحَا» یعنی گسترد، پهن کرد، آماده و هموار ساخت؛ «هَا» یعنی آن را، یعنی زمین را. | 