091-004-027-شمس

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا

و سوگند به شب، آن‌گاه که آن [خورشید/زمین] را می‌پوشاند.

وَ
حرف عطف و قسم است؛ «وَ» برای سوگند می‌آید و معنای «سوگند به» می‌دهد.

اللَّيْلِ
ریشه: ل ي ل؛ اسم، مفرد، معرفه با «الـ»، مجرور به حرف قسم، نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ به معنای شب، زمان تاریکی پس از غروب خورشید.

إِذَا
ظرف زمان برای آینده یا زمانِ تحققِ فعل؛ مبنی و در محل نصب؛ به معنای هنگامی که، آن‌گاه که.

يَغْشَى
ریشه: غ ش ي؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر، مرفوع با ضمهٔ مقدر؛ به معنای می‌پوشاند، فرا می‌گیرد، دربر می‌گیرد، می‌پوشد.

هَا
ضمیر پیوسته، سوم‌شخص مفرد مؤنث، در محل نصب مفعول‌به؛ به معنای آن را. مرجع آن در آیات پیشین، خورشید است؛ و در تفسیر، می‌تواند به زمین نیز اشاره داشته باشد.