| در نوشته های باقیمانده از ابراهیم و موسی (این مطلب اشاره بر اینستکه، سخنان قرآن، در عین حال که مستقیماً از الله است، در پیغام پیغمبران دیگر نیز بوده و بسیار غلط است که تصور شود چون مطلبی از قرآن در تورات است، محمدِ بیسواد از روی توراتی که حتی یهودیان بدان دسترسی نداشتند، یا کتابِ زرتشتی که اصلاً اَعراب از آن بی خبر بودند، یاد گرفته باشد و در قرآن بیاورد) (۱۹) |
صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰنوشتههای ابراهیم و موسی. صُحُفِ ریشه: صحف؛ جمع «صَحِیفَة»؛ اسم مجرور و مضاف؛ «نوشتهها»، «صحیفهها» یا «صفحههای نوشتهشده». إِبْرَاهِيمَ ریشه: ندارد؛ اسم خاص و عَلَم؛ مضافٌإلیه و مجرور؛ «ابراهیم». چون اسم غیرمنصرف است، علامت جرّ آن فتحه است. وَ ریشه: ندارد؛ حرف عطف؛ «و». مُوسَىٰ ریشه: ندارد؛ اسم خاص و عَلَم؛ معطوف به «إِبْرَاهِيمَ» و مجرور؛ «موسی». چون اسم غیرمنصرف است، علامت جرّ آن فتحهٔ مقدّر است. |
087-019-008-أعلى
« Back to Glossary Index