إِنَّ هٰذا لَفِي الصُّحُفِ الأُولىٰهمانا این [حقیقت] در صحیفههای پیشین [نیز آمده] است. إِنَّ
ریشه: ندارد؛ حرف مشبّه بالفعل.
دستور زبان: حرف تأکید و نصب؛ اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع میکند.
معنا: همانا، بهراستی. هٰذا
ریشه: ندارد؛ اسم اشاره.
دستور زبان: اسم اشارهٔ مفرد مذکر، در جایگاه اسم «إِنَّ» و مبنی.
معنا: این. لَفِي
ریشه: ندارد؛ «لَـ» حرف تأکید و «فِي» حرف جر.
دستور زبان: «لَـ» برای تأکید آمده است؛ «فِي» اسم پس از خود را مجرور میکند.
معنا: قطعاً در، بیگمان در. الصُّحُفِ
ریشه: ص ح ف.
دستور زبان: اسم، جمع «صَحِيفَة»، مجرور به «فِي» و همراه با «الـ» تعریف.
معنا: صحیفهها، نوشتهها، کتابها و نامههای مکتوب. الأُولىٰ
ریشه: أ و ل.
دستور زبان: صفتِ «الصُّحُفِ»، مجرور؛ مؤنثِ «الأَوَّل» و در اینجا به معنای پیشین و نخستین.
معنا: نخستین، پیشین. | 