| و اوست که علوفه را بیرون آورد (در این آیه کوچک اشاره به پیدایش زندگی جمادی شده، یعنی زندگی ایکه از خروج نباتات از زمین شروع میشود تا خوراک حیوانات باشد و انسان، آن هر دو را برای زندگی خود بپروراند) (4) |
وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَىٰو آنکه چراگاه را بیرون آورد. وَ: و؛ حرف عطف، برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین. الَّذِي: آنکه، کسی که؛ اسم موصول، مفرد مذکر، مبنی، در اینجا مبتدا یا صفت برای عبارت پیشین. أَخْرَجَ: بیرون آورد، پدید آورد، رویانید؛ فعل ماضی، ثلاثی مزید، از ریشهٔ «خرج»، باب إفعال، صیغهٔ سومشخص مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است. الْمَرْعَىٰ: چراگاه، گیاه و علفی که دام میچرد؛ اسم، معرفه با «ال»، مفعولٌبهِ «أَخْرَجَ» و منصوب؛ از ریشهٔ «رعی»، به معنای محل رویش علف یا خودِ گیاهِ چراشدنی. |
087-004-008-أعلى
« Back to Glossary Index
