| عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ هر نفسی خواهد دانست چه چیزهایی را از پیش فرستاده و چه چیزهایی را واپس گذاشته است. عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْهر نفسی خواهد دانست چه چیزهایی را از پیش فرستاده و چه چیزهایی را واپس گذاشته است. عَلِمَتْ
فعل ماضی، مفرد، مؤنث؛ از ریشهٔ «ع ل م». یعنی: دانست. این فعل از نظر لفظ ماضی است، اما با توجه به آیات پیشین، معنای آینده دارد: خواهد دانست. «تْ» نشانهٔ مؤنث بودن فعل است و با «نَفْسٌ» هماهنگ آمده است. نَفْسٌ
اسم، مفرد، مؤنث، نکره، مرفوع با ضمه؛ فاعلِ «عَلِمَتْ». از ریشهٔ «ن ف س»؛ یعنی: جان، شخص، هر انسان. مَا
اسم موصول، مبنی، در محل نصب و مفعولبهِ «عَلِمَتْ». یعنی: آنچه را که، هرچه را که. قَدَّمَتْ
فعل ماضی، مفرد، مؤنث، از باب «تفعیل»؛ از ریشهٔ «ق د م». یعنی: پیش فرستاد، پیشاپیش انجام داد. «تْ» ضمیر پیوسته و فاعل فعل است و به «نَفْسٌ» بازمیگردد. مفعولبهِ فعل ذکر نشده و از معنا فهمیده میشود؛ یعنی: اعمالی را که پیش فرستاده است. وَ
حرف عطف است؛ یعنی: و. أَخَّرَتْ
فعل ماضی، مفرد، مؤنث، از باب «تفعیل»؛ از ریشهٔ «أ خ ر». یعنی: واپس گذاشت، به تأخیر انداخت، باقی گذاشت. «تْ» ضمیر پیوسته و فاعل فعل است و به «نَفْسٌ» بازمیگردد. مفعولبهِ فعل ذکر نشده و از معنا فهمیده میشود؛ یعنی: اعمالی را که واپس گذاشته است. | 