081-013-007-تكوير

وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ

و آن‌گاه که بهشت نزدیک آورده شود.

وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف عطف.
معانی: و؛ پیونددهندهٔ این آیه با رخدادهای پیشینِ روز قیامت.

إِذَا
ریشه: اسمِ غیرمشتق و دارای ریشهٔ فعلی نیست.
گرامری: ظرف زمان برای آینده، متضمّن معنای شرط؛ مبنی بر سکون و در محل نصب بر ظرفیت زمانی.
معانی: هنگامی که، آن‌گاه که؛ در اینجا بیانگر وقوع قطعیِ رویدادی در آینده است.

الْجَنَّةُ
ریشه: «ج ن ن».
گرامری: اسم، مؤنث، مفرد، معرفه با «الـ»؛ مرفوع با ضمه؛ نایب فاعلِ فعل «أُزْلِفَتْ».
معانی: بهشت، باغ پوشیده و سرسبز؛ جایگاه نعمت و پاداش مؤمنان.

أُزْلِفَتْ
ریشه: «ز ل ف».
گرامری: فعل ماضی مجهول، ثلاثی مزید از باب إفعال؛ از «أَزْلَفَ»؛ مبنی بر فتح؛ «تاء» برای نشان‌دادن مؤنث بودنِ نایب فاعل است.
معانی: نزدیک گردانیده شد، نزدیک آورده شد؛ مقصود نزدیک‌کردن بهشت برای پرهیزکاران و شایستگانِ آن است.