عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا أَحْضَرَتْهر کسی میداند چه چیزی را حاضر کرده است. عَلِمَتْ
ریشه: «ع ل م». فعل ماضی، مؤنث مفرد، از باب «عَلِمَ یَعْلَمُ». به معنای دانست، آگاه شد. تاءِ پایانی برای مؤنث بودن فعل است؛ زیرا فاعل آن «نَفْسٌ» مؤنث است. نَفْسٌ
ریشه: «ن ف س». اسم مفرد، مؤنث، مرفوع و فاعلِ «عَلِمَتْ». به معنای جان، شخص، نفس، هر فرد؛ در اینجا یعنی هر انسانی. مَا
اسم مبنی، در محل نصب، مفعولبهِ «أَحْضَرَتْ». اسم موصول به معنای «آنچه» یا «چیزی که»؛ جملهٔ «أَحْضَرَتْ» صلهٔ آن است. أَحْضَرَتْ
ریشه: «ح ض ر». فعل ماضی، مؤنث مفرد، از باب اِفعال: «أَحْضَرَ یُحْضِرُ». به معنای حاضر کرد، پیش آورد، فراهم ساخت. فاعل آن ضمیر پنهان «هی» است که به «نَفْسٌ» بازمیگردد؛ یعنی نفس، آنچه را انجام داده و فراهم کرده است. | 