وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَتْو هنگامی که آسمان برکنده شود. وَ - ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
- گرامر: حرف عطف یا استیناف؛ در اینجا برای پیوستن این نشانه به نشانههای پیشینِ قیامت آمده است.
- معنا: و.
إِذَا - ریشه: از واژههای مبنی است و ریشهٔ فعلی در این کاربرد ندارد.
- گرامر: ظرف زمان برای آینده، مبنی بر سکون، در محل نصب؛ معمولاً معنای شرطی دارد و جملهٔ پس از آن به آن وابسته است.
- معنا: هنگامی که، آنگاه که.
السَّمَاءُ - ریشه: س م و؛ از «سَمَا» به معنای بلند شدن و بالا رفتن.
- گرامر: اسم مفرد مؤنث، معرفه با «ال»، مرفوع؛ نایبفاعلِ فعل «كُشِطَتْ» است و نشانهٔ رفع آن ضمهٔ آشکار است.
- معنا: آسمان؛ هر آنچه بالای سر قرار دارد، و در اینجا آسمان.
كُشِطَتْ - ریشه: ك ش ط؛ «كَشْط» به معنای کندن، برکندن، کنار زدن و پوست کندن است.
- گرامر: فعل ماضی مجهول، مفرد مؤنث؛ «تاء» پایانی تاءِ تأنیث ساکن است و به مؤنث بودن نایبفاعل، یعنی «السَّماءُ»، اشاره دارد.
- معنا: برکنده شد، کنده شد، کنار زده شد؛ یعنی آسمان همچون پوششی که از جای خود کنده یا برداشته شود، برچیده میشود.
|
