وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْو آنگاه که نامهها [و پروندههای اعمال] گشوده شوند. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامری: حرف مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: و، و نیز؛ برای پیوند دادن این آیه با رخدادهای پیش از آن. إِذَا
ریشه: ندارد؛ اسمِ زمان و ظرف است.
گرامری: ظرفِ زمان برای آینده، مبنی بر سکون، در محل نصب؛ متضمن معنای شرط است.
معانی: هنگامی که، آنگاه که، وقتی که. الصُّحُفُ
ریشه: ص ح ف.
گرامری: اسم، جمعِ «صَحیفَة»، معرفه با «الـ»، مرفوع؛ نشانهٔ رفع آن ضمهٔ آشکار در پایان واژه است.
معانی: نامهها، برگها، دفترها، نوشتهها؛ در اینجا مقصود نامهها و پروندههای اعمال بندگان است. نُشِرَتْ
ریشه: ن ش ر.
گرامری: فعل ماضیِ مجهول، مؤنث مفرد؛ «تاء» پایانی، تاء تأنیث ساکن است. فعل به سبب آنکه فاعلِ نایب آن «الصُّحُفُ» جمع غیرعاقل است، به صورت مؤنث مفرد آمده است.
معانی: گشوده شد، باز شد، گسترده شد، منتشر گردید؛ در اینجا یعنی نامههای اعمال برای رسیدگی و آشکار شدن اعمال، گشوده میشوند. | 