مِن نُطفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُاو را از نطفهای آفرید، سپس اندازه و تقدیرش را مقرر کرد. مِنْ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف جر؛ «نُطفَةٍ» را مجرور میکند.
معانی: از، از میانِ، برخاسته از. نُطْفَةٍ
ریشه: ن ط ف.
گرامری: اسم مؤنث، مفرد، مجرور با «مِنْ» و نشانهٔ جر آن کسرهٔ تنوین است.
معانی: قطرهای اندک از مایع؛ نطفه، مایع آغازین آفرینش انسان. خَلَقَهُ
ریشه: خ ل ق.
گرامری: فعل ماضی، سومشخص مفرد مذکر؛ «هُ» ضمیر پیوسته در محل نصب، مفعولبه است و به انسان بازمیگردد.
معانی: او را آفرید؛ پدید آورد، ایجاد کرد، با اندازه و ساختاری معین ساخت. فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف عطف و ترتیب؛ فعل «قَدَّرَهُ» را به «خَلَقَهُ» پیوند میدهد.
معانی: پس، سپس، آنگاه. قَدَّرَهُ
ریشه: ق د ر.
گرامری: فعل ماضی، سومشخص مفرد مذکر، از باب تفعیل؛ «هُ» ضمیر پیوسته در محل نصب، مفعولبه است و به انسان بازمیگردد.
معانی: او را اندازهگیری و تقدیر کرد؛ اندازه، ویژگیها، تواناییها و مراحل وجود او را مقرر ساخت. | 