080-005-025-عبس

أَمّا مَنِ استَغنىٰ

اما آن‌که خود را بی‌نیاز دید،

أَمّا
ریشه: —؛ حرف تفصیل و شرط. از «أمّا» برای جدا کردن و بیانِ یک بخش از سخن به‌کار می‌رود؛ معنا: «اما»، «و امّا».

مَن
ریشه: —؛ اسم شرط یا اسم موصولِ عام، مبنی بر سکون، در محل رفع مبتدا. برای شخص به‌کار می‌رود؛ معنا: «هر که»، «آن‌که».

استَغنىٰ
ریشه: غ ن ي؛ فعل ماضی، باب استفعال، مفرد مذکر غایب. معنای اصلی ریشه: بی‌نیازی و توانگری. «استغنى» یعنی خود را بی‌نیاز دانست، احساس بی‌نیازی کرد یا از دیگران بی‌نیاز شد.