فَأَنتَ لَهُ تَصَدّىٰپس تو به او روی میآوری و میپردازی. فَ
ریشه: ــ؛ حرف عطف و تفریع است؛ معنی: پس، بنابراین، در پیِ آن. أَنتَ
ریشه: ــ؛ ضمیر منفصلِ مخاطب، مفرد، مذکر، در محل رفع مبتدا؛ معنی: تو. لَهُ
ریشه: ــ؛ «لِـ» حرف جر و «هُ» ضمیر پیوسته، مفرد، مذکر، در محل جر؛ معنی: برای او، به او. تَصَدّىٰ
ریشه: ص د د؛ فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب، از باب تفعّل؛ معنی: روی آورد، متوجه شد، خود را به کاری مشغول کرد. در این آیه، با توجه به «أنتَ»، معنای آن: روی میآوری، به او میپردازی. | 