080-004-025-عبس

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ

یا پند گیرد، پس آن پند او را سود بخشد.

أَوْ: حرف عطف؛ برای بیان احتمال یا گزینه؛ «یا».

يَذَّكَّرُ: فعل مضارع، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «ذ ك ر»؛ اصل آن «يَتَذَكَّرُ» بوده و «تاء» در «ذال» ادغام شده است؛ به معنای پند گرفتن، متذکر شدن و به یاد آوردن.

فَ: حرف عطف و نتیجه؛ «پس، در نتیجه».

تَنْفَعَهُ: فعل مضارع، مفرد مؤنث غایب، از ریشهٔ «ن ف ع»؛ «تَنفَعُ» یعنی سود می‌بخشد؛ «هُ» ضمیر پیوسته در جایگاه مفعول‌به، به معنای «او را».

الذِّكْرَىٰ: اسم مؤنث، از ریشهٔ «ذ ك ر»؛ معرفه با «الـ»؛ به معنای پند، یادآوری، تذکر و اندرز؛ فاعلِ «تَنْفَعَهُ» است.