| فَإِذا قَرَأناهُ فَاتَّبِع قُرآنَهُ پس هنگامی که آن را خواندیم، از خواندنِ آن پیروی کن. فَإِذا قَرَأناهُپس هنگامی که آن را خواندیم فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ حرف عطف یا تفریع؛ برای پیوند دادن و رساندنِ نتیجه یا ترتیبِ جمله به کار می‌رود؛ معنا: «پس»، «آنگاه». إِذا
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ ظرفِ زمان برای آینده که معنای شرط نیز دارد؛ معمولاً بر وقوعِ قطعی یا مورد انتظارِ فعل دلالت می‌کند؛ معنا: «هنگامی که»، «وقتی که». قَرَأْنا
ریشه: ق ر أ؛ فعل ماضی، مبنی بر سکون به سبب اتصال به «نا»ی فاعلی؛ «نا» ضمیر متصل در محل رفع فاعل است؛ معنا: «خواندیم»، «تلاوت کردیم». هُ
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ ضمیر متصلِ مبنی در محل نصب مفعول‌به؛ به قرآن بازمی‌گردد؛ معنا: «آن را».
فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُپس از خواندنِ آن پیروی کن فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ حرف تفریع یا نتیجه؛ بیانگر نتیجهٔ آنچه پیش از آن آمده است؛ معنا: «پس»، «بنابراین». اتَّبِعْ
ریشه: ت ب ع؛ فعل امر، مبنی بر سکون؛ از باب افتعال، اصل آن «اِتْتَبِعْ» بوده که تاء نخست در تاء دوم ادغام شده است؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است؛ معنا: «پیروی کن»، «دنبال کن». قُرْآنَ
ریشه: ق ر أ؛ اسم و مصدرِ «قَرَأَ»؛ در اینجا مفعول‌بهِ فعل «اتَّبِعْ» و منصوب است؛ به معنای خواندن، تلاوت، و نیز قرآنِ خوانده‌شده؛ معنا: «خواندنِ آن»، «تلاوتِ آن». هُ
ریشه: ضمیر است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ ضمیر متصلِ مبنی در محل جر مضاف‌الیه؛ به قرآن بازمی‌گردد؛ معنا: «آن»، «آنِ او». | 