| وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ و ما روز جزا را دروغ میشمردیم. وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِو ما روز جزا را دروغ میشمردیم. وَ
حرف عطف است؛ از ریشهٔ مستقلی نیست و برای پیوند دادن این جمله با جملههای پیشین بهکار رفته است؛ معنا: «و». كُنَّا
از ریشهٔ «ك و ن» است؛ فعل ماضی ناقص، صیغهٔ اول شخص جمع، با ضمیر پیوستهٔ «نا» به معنای «ما»؛ معنا: «بودیم» یا در اینجا برای بیان استمرار در گذشته: «همواره میکردیم». نُكَذِّبُ
از ریشهٔ «ك ذ ب» است؛ فعل مضارع، صیغهٔ اول شخص جمع، باب تفعیل؛ معنا: «دروغ میشمردیم»، «تکذیب میکردیم» یا «نمیپذیرفتیم». بِـ
حرف جر است؛ برای متعدی شدن فعل «نُكَذِّبُ» آمده است؛ معنا: «به» و در ترجمهٔ روان: «را». يَوْمِ
از ریشهٔ «ي و م» است؛ اسم مفرد، مجرور به سبب حرف جر «بِـ» و مضاف؛ معنا: «روز». الدِّينِ
از ریشهٔ «د ي ن» است؛ اسم مفرد، مجرور و مضافالیه؛ معنا: «جزا»، «پاداش و کیفر»؛ مقصود «روز جزا» است. | 