074-047-005-مدثر

تا آن‌که یقین [یعنی مرگ] به سراغ ما آمد.

حَتَّىٰ أَتَانَا الْيَقِينُ

تا آن‌که یقین [مرگ] به سراغ ما آمد.

حَتَّىٰ
ریشه ندارد؛ حرف است. از نظر دستوری، حرف غایت است و پایان یافتنِ حالت یا کاری را تا زمانِ رخ دادنِ امرِ پس از خود بیان می‌کند. معنا: «تا»، «تا آن‌که».

أَتَىٰ
ریشه: «أ ت ي». فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب؛ بر فتحِ مقدر بر الفِ پایانی بنا شده است. معنا: «آمد»، «رسید»، «به سراغ آمد».

نَا
ضمیر متصل، مبنی بر سکون، در محل نصبِ مفعول‌به. به «ما» اشاره دارد. معنا: «ما را»، «به سراغ ما».

الْيَقِينُ
ریشه: «ي ق ن». اسم، معرفه با «ال»، مفرد، مذکر و مرفوع؛ فاعلِ فعل «أتىٰ» است. معنای اصلی: یقین و قطعیت. مقصود در این آیه: «مرگ»، زیرا مرگ امری قطعی و یقینی است.