074-008-005-مدثر

پس هنگامی که در صور دمیده شود.

فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ

پس هنگامی که در صور دمیده شود.

فَإِذَا
«فَـ» حرف عطف یا تفریع است و معنای «پس» می‌دهد؛ «إِذَا» ظرف زمان برای آینده است و معنای «هنگامی که» دارد. ترکیب «فَإِذَا» یعنی: «پس هنگامی که».

نُقِرَ
فعل ماضی مجهول، مفرد مذکر، از ریشهٔ «ن ق ر» است. «نَقَرَ» در اصل به معنای کوبیدن، زدن و سوراخ کردن است؛ «نُقِرَ» یعنی «دمیده یا نواخته شود». فاعل آن به سبب مجهول بودن فعل ذکر نشده است.

فِي
حرف جر است و معنای «در» می‌دهد.

النَّاقُورِ
اسم مجرور به «فِي» و دارای علامت جر، کسره است. از ریشهٔ «ن ق ر» آمده و به وسیله‌ای گفته می‌شود که در آن می‌دمند یا آن را می‌نوازند؛ مقصود در آیه «صور» است، یعنی شیپورِ برپایی قیامت.