فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ كَفَرْتُمْ يَوْمًا يَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيبًاپس اگر کفر ورزیدید، چگونه خود را از روزی نگاه میدارید که کودکان را پیر و سپیدموی میگرداند؟ فَ
حرف استئناف یا عطف است؛ ریشه ندارد و برای پیوند دادن این سخن با سخن پیشین میآید؛ معنا: «پس»، «بنابراین». كَيْفَ
اسم استفهام مبنی است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ در جایگاه حال است؛ معنا: «چگونه»، «به چه صورت». تَتَّقُونَ
از ریشهٔ «وَقَى» به معنای حفظ کردن، نگهداشتن و پرهیز کردن است؛ فعل مضارع، مخاطب، جمع مذکر، از باب افتعال «اتَّقَى ـ يَتَّقِي»؛ معنا: «پرهیز میکنید»، «خود را حفظ میکنید»، «خود را نگاه میدارید». إِنْ
حرف شرط جازم است و ریشه ندارد؛ برای بیان شرط میآید؛ معنا: «اگر». كَفَرْتُمْ
از ریشهٔ «ك ف ر» به معنای پوشاندن و انکار کردن است؛ فعل ماضی، مخاطب، جمع مذکر، و «تُمْ» ضمیر پیوسته در جایگاه فاعل است؛ معنا: «کفر ورزیدید»، «انکار کردید». يَوْمًا
از ریشهٔ «ي و م» به معنای روز و زمان است؛ اسم مفرد، نکره، منصوب؛ مفعولبه برای «تَتَّقُونَ» است؛ معنا: «روزی را»، «از روزی». يَجْعَلُ
از ریشهٔ «ج ع ل» به معنای قرار دادن و گردانیدن است؛ فعل مضارع، غایب، مفرد مذکر؛ معنا: «قرار میدهد»، «میگرداند». الْوِلْدَانَ
از ریشهٔ «و ل د» به معنای زادن و فرزند است؛ جمع «وَلِيد» یا «وَلَد»، معرفه با «ال»، منصوب و مفعولبه نخست برای «يَجْعَلُ» است؛ معنا: «کودکان»، «فرزندان خردسال». شِيبًا
از ریشهٔ «ش ي ب» به معنای سپید شدن مو بر اثر پیری است؛ اسم، جمع «أَشْيَب» یا مصدر در معنای حال، منصوب و مفعولبه دوم برای «يَجْعَلُ» است؛ معنا: «سپیدمو»، «پیر و سپیدموی». | 