| فَعَصَىٰ فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْنَاهُ أَخْذًا وَبِيلًا پس فرعون از پیامبر نافرمانی کرد؛ پس او را به گرفتنی سخت و سنگین گرفتیم. فَعَصَىٰ فِرْعَوْنُ الرَّسُولَپس فرعون از پیامبر نافرمانی کرد. فَ
حرف عطف یا استئناف است و برای بیان پیآمد و ترتیب میآید؛ معنا: «پس». عَصَىٰ
فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب، از ریشهٔ «ع ص ي»؛ به معنای نافرمانی کرد، سرپیچی کرد. فِرْعَوْنُ
اسم علم، مرفوع و فاعلِ «عَصَىٰ» است؛ «فرعون» نام یا عنوان پادشاه مصر در روزگار موسی علیه السلام است. الرَّسُولَ
اسم، منصوب و مفعولبهِ «عَصَىٰ» است؛ از ریشهٔ «ر س ل» و به معنای فرستاده، پیامآور و پیامبر. مقصود، موسی علیه السلام است. فَأَخَذْنَاهُ أَخْذًا وَبِيلًاپس او را به گرفتنی سخت و سنگین گرفتیم. فَ
حرف عطف است؛ برای بیان نتیجه و پیآمد نافرمانی فرعون آمده است؛ معنا: «پس». أَخَذْنَا
فعل ماضی، متکلم مع الغیر، از ریشهٔ «أ خ ذ»؛ به معنای گرفتیم، کیفر کردیم. «نا» ضمیر متصل در جایگاه فاعل است و به الله اشاره دارد. هُ
ضمیر متصلِ منصوب، در جایگاه مفعولبه؛ به فرعون بازمیگردد؛ معنا: «او را». أَخْذًا
مصدرِ منصوب از ریشهٔ «أ خ ذ» و مفعول مطلق برای تأکید فعل «أَخَذْنَا» است؛ معنا: گرفتنی، بازخواست و کیفر کردنی. وَبِيلًا
صفتِ منصوب برای «أَخْذًا»، از ریشهٔ «و ب ل»؛ به معنای سخت، سنگین، دردناک و دارای فرجام بد. | 