قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَگفتند: ای وای بر ما، همانا ما سرکشان بودیم. قَالُوا
ریشه: «ق و ل»؛ فعل ماضی، مبنی بر ضم، از باب «قالَ یَقولُ»؛ «واو» ضمیر پیوسته و در محل رفع فاعل است؛ یعنی: گفتند. يَا
حرف ندا؛ برای صدا زدن به کار میرود؛ در اینجا برای اظهار شدت اندوه و حسرت آمده است؛ یعنی: ای. وَيْلَنَا
«وَیل» اسمِ مصدر یا اسمِ عذاب و هلاکت، منصوب به سبب ندا و مضاف است؛ «نا» ضمیر پیوسته در محل جرّ مضافالیه؛ یعنی: وای بر ما، هلاکت و عذاب برای ما. إِنَّا
«إِنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «نا» ضمیر پیوسته در محل نصب، اسمِ «إِنَّ»؛ یعنی: همانا ما، بهراستی ما. كُنَّا
ریشه: «ك و ن»؛ فعل ماضی ناقص، مبنی بر سکون، از «کانَ یَکونُ»؛ «نا» ضمیر پیوسته در محل رفع، اسم «کان»؛ یعنی: بودیم. طَاغِينَ
ریشه: «ط غ ي»؛ اسم فاعلِ جمع مذکر سالم از «طاغٍ»؛ منصوب با «یاء» چون خبر «کان» است؛ یعنی: سرکشان، تجاوزکنندگان از حد، نافرمانان. | 