بسیار بازدارنده از خیر، تجاوزکار و گناهپیشه است.مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍبسیار مانعِ خیر، تجاوزگر و سخت گناهکار. مَنَّاعٍ
ریشه: «م ن ع»؛ صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعَّال» از فعل «مَنَعَ»؛ مجرور و صفتِ شخصی است که در آیات پیشین وصف شده است. معنا: بسیار منعکننده، کسی که پیوسته دیگران را از کار خیر بازمیدارد. لِلْخَيْرِ
«لِـ» حرف جر است و «الْخَيْرِ» اسم مجرور با «لِـ»؛ ریشهٔ «خ ي ر». معنا: از خیر، از نیکی، از بخشش و کارهای سودمند. این ترکیب بیان میکند که او مانع رسیدن خیر به دیگران میشود. مُعْتَدٍ
ریشه: «ع د و»؛ اسم فاعل از باب افتعال، از فعل «اعْتَدَى»؛ مجرور و صفتِ «مَنَّاعٍ» یا صفتِ همان شخصِ توصیفشده است. معنا: تجاوزکار، کسی که از حدّ حق و عدالت میگذرد. أَثِيمٍ
ریشه: «أ ث م»؛ صفت مشبهه یا صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعِيل»؛ مجرور و صفتِ «مُعْتَدٍ» یا صفتِ همان شخص است. معنا: بسیار گناهکار، آلوده به گناه، کسی که گناه را بسیار انجام میدهد. | 