| هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ عیبجویی که برای سخنچینی بسیار رفتوآمد میکند. هَمَّازٍبسیار عیبجو و طعنهزن. هَمَّازٍ
ریشه: «ه م ز».
گرامر: صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعَّال»؛ اسمِ نکره و مجرور با تنوین کسره، و صفت برای شخصِ نکوهیدهای است که در آیات پیشین یاد شده است.
معنا: بسیار عیبجو، طعنهزن، خردهگیر؛ کسی که با گفتار، اشاره یا رفتار، دیگران را تحقیر و عیبجویی میکند. مَشَّاءٍبسیار رفتوآمدکننده. مَشَّاءٍ
ریشه: «م ش ي».
گرامر: صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعَّال»؛ اسمِ نکره و مجرور با تنوین کسره، و صفتِ «هَمَّازٍ» یا صفتِ همان شخصِ مذکور است.
معنا: بسیار راهرونده و رفتوآمدکننده؛ در اینجا یعنی کسی که پیوسته میان مردم رفتوآمد میکند. بِنَمِيمٍبا سخنچینی. بِ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف جر.
معنا: با، بههمراهِ؛ در اینجا برای بیان همراهی و وسیله است. نَمِيمٍ
ریشه: «ن م م».
گرامر: اسمِ مجرور به سبب حرف جر «بِ»، با تنوین کسره؛ مصدر به معنای سخنچینی و نقل سخن برای فساد و دشمنی.
معنا: سخنچینی، بدگوییِ انتقالی، نقل سخنِ مردم نزد دیگران به قصد ایجاد اختلاف، کدورت یا دشمنی. | 