فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِپس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ فَـ: حرف عطف یا نتیجه؛ بر پیوند این آیه با آیات پیشین و نتیجهگیری دلالت دارد.
بِـ: حرف جر؛ به معنای «با»، «به» یا «در موردِ»؛ در اینجا برای پرسش دربارهٔ موضوع انکار آمده است.
أَيِّ: اسم استفهام، به معنای «کدام»؛ به سبب اضافهشدن به «آلاء» مجرور و علامت جرّ آن کسرهٔ مقدّر یا ظاهری است.
آلاءِ: اسم، جمع «إِلى» یا «أَلًى»؛ به معنای نعمتها، الطاف و موهبتها؛ مضافٌإلیه و مجرور است.
رَبِّ: اسم؛ به معنای پروردگار، مالک و تدبیرکننده؛ مضاف و مجرور است.
كُما: ضمیر پیوستهٔ مخاطبِ تثنیه؛ به معنای «شما دو نفر»؛ مضافٌإلیه برای «رَبّ» است.
تُكَذِّبانِ: فعل مضارع؛ از ریشهٔ «کذب» و باب تفعیل، به معنای «انکار میکنید» یا «دروغ میشمارید»؛ خطاب به دو نفر، و علامت تثنیهٔ آن «الف» است؛ نون پایانی به سبب رفع باقی مانده است. | 