| إِنّا مُرسِلُو النّاقَةِ فِتنَةً لَهُم فَارتَقِبهُم وَاصطَبِر همانا ما فرستندهٔ آن ماده‌شتر، برای آزمونی برای آنان هستیم؛ پس آنان را زیر نظر بگیر و شکیبایی کن. إِنّا مُرسِلُو النّاقَةِ فِتنَةً لَهُمهمانا ما آن ماده‌شتر را برای آزمونی برای آنان میفرستیم. إِنّا
از ریشهٔ «أَنَّ»؛ حرف تأکید و نصب همراه با ضمیر «نا» به معنای «ما». معنای آن: همانا ما، قطعاً ما. مُرسِلُو
از ریشهٔ «ر س ل»؛ اسم فاعلِ جمع مذکر سالم از «مُرسِل»، در حالت رفع و مضاف. معنای آن: فرستندگان، فرستندهٔ جمع؛ در اینجا: ما فرستنده‌ایم. النّاقَةِ
از ریشهٔ «ن و ق»؛ اسم مفرد مؤنث، معرفه با «ال»، مجرور به سبب اضافه. معنای آن: ماده‌شتر. فِتنَةً
از ریشهٔ «ف ت ن»؛ اسم مفرد مؤنث، منصوب و نکره؛ مفعول‌له یا بیان‌کنندهٔ هدف فرستادن. معنای آن: آزمایش، امتحان، وسیلهٔ آزمودن. لَهُم
از «لِـ» حرف جر و «هُم» ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر غایب؛ جار و مجرور. معنای آن: برای آنان، به‌منظور آزمودن آنان.
فَارتَقِبهُمپس آنان را زیر نظر بگیر. فَ
حرف عطف یا تفریع. معنای آن: پس، بنابراین. ارتَقِب
از ریشهٔ «ر ق ب»؛ فعل امر، مفرد مذکر مخاطب، از باب افتعال «اِرتَقَبَ». معنای آن: مراقب باش، انتظار بکش، زیر نظر بگیر. هُم
ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر غایب، در محل نصب مفعول‌به. معنای آن: آنان را.
وَاصطَبِرو شکیبایی کن. وَ
حرف عطف. معنای آن: و. اصطَبِر
از ریشهٔ «ص ب ر»؛ فعل امر، مفرد مذکر مخاطب، از باب افتعال «اِصطَبَرَ». معنای آن: صبر کن، پایداری کن، شکیبایی بورز. | 