| وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ و نیز قومِ نوح را پیش از آن هلاک کردیم؛ زیرا آنان خود ستمکارتر و سرکشتر بودند. وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُو قومِ نوح را پیش از آن هلاک کردیم. وَ
ریشه: حرف عطف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ نقش: حرف؛ معنا: و، و نیز. قَوْمَ
ریشه: ق و م؛ نقش: اسم، مفرد لفظی و اسم جمع، منصوب؛ اعراب: منصوب به فعلی محذوف، مانند «أَهْلَكْنا»؛ معنا: قوم، گروه مردم، مردمان. نُوحٍ
ریشه: نامِ خاصِ پیامبر نوح؛ نقش: مضافالیه مجرور؛ اعراب: مجرور با کسره؛ معنا: نوح. مِنْ
ریشه: حرف جر، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ نقش: حرف؛ معنا: از، از میان، در. قَبْلُ
ریشه: ق ب ل؛ نقش: اسمِ جهت و ظرف زمان، مبنی بر ضم در محل جر به «مِنْ»؛ معنا: پیش، پیش از این، پیشتر.
إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰبیگمان آنان خود ستمکارتر و سرکشتر بودند. إِنَّ
ریشه: حرف تأکید و نصب، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ نقش: حرف؛ معنا: همانا، بیگمان، بهراستی. هُمْ
ریشه: ضمیر؛ نقش: ضمیر متصل در محل نصب، اسمِ «إِنَّ»؛ معنا: آنان، ایشان. كَانُوا
ریشه: ك و ن؛ نقش: فعل ماضی ناقص، مبنی بر ضم به سبب پیوستن واو؛ معنا: بودند، میبودند.
واو: ضمیر متصل در محل رفع، اسمِ «كَانَ»؛ معنا: آنان. هُمْ
ریشه: ضمیر؛ نقش: ضمیر منفصل در محل رفع، برای تأکید ضمیرِ «كانوا»؛ معنا: خودِ آنان، ایشان. أَظْلَمَ
ریشه: ظ ل م؛ نقش: صفت تفضیلی، خبر «كان» منصوب؛ معنا: ستمکارتر، بیدادگرتر. وَ
ریشه: حرف عطف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ نقش: حرف؛ معنا: و. أَطْغَىٰ
ریشه: ط غ ي؛ نقش: صفت تفضیلی، معطوف بر «أَظْلَمَ» و منصوب؛ معنا: سرکشتر، طغیانگرتر، از حد گذرندهتر. | 