وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰو اینکه اوست که خنداند و گریاند. وَ
حرف عطف یا استئناف است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ به معنای «و». أَنَّ
حرف مشبّه بالفعل و تأکید است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ برای تأکید میآید؛ به معنای «همانا، اینکه». ـهُ
ضمیر متصلِ مبنی در محل نصب، اسمِ «أَنَّ» است؛ به «الله» بازمیگردد؛ به معنای «او». هُوَ
ضمیر منفصلِ مبنی در محل رفع است؛ ضمیر فصل یا مبتدا دانسته میشود و برای تأکید و اختصاص آمده است؛ به معنای «او». أَضْحَكَ
فعل ماضی، باب إفعال، مبنی بر فتح است؛ ریشه: «ض ح ك»؛ معنای ریشه: خندیدن. «أَضْحَكَ» یعنی «خنداند»، «سبب خنده شد». وَ
حرف عطف است؛ از ریشهٔ واژگانی نیست؛ به معنای «و». أَبْكَىٰ
فعل ماضی، باب إفعال، مبنی بر فتح مقدر بر الفِ پایانی است؛ ریشه: «ب ك ي»؛ معنای ریشه: گریستن. «أَبْكَىٰ» یعنی «گریاند»، «سبب گریه شد». | 