053-042-024-نجم

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ

و اینکه پایان و بازگشتِ نهایی به سوی پروردگار توست.

وَ
حرف عطف است؛ از ریشه نیست؛ برای پیوند دادن این جمله با جمله‌های پیشین می‌آید و در اینجا معنای «و» دارد.

أَنَّ
حرف مشبّه بالفعل و ناسخ است؛ از ریشه نیست؛ برای تأکید به کار می‌رود و جملهٔ اسمیه را منصوب می‌کند؛ معنای آن «همانا، اینکه» است.

إِلَىٰ
حرف جر است؛ از ریشه نیست؛ برای بیان جهت و پایانِ حرکت یا بازگشت به کار می‌رود؛ معنای آن «به سوی» است.

رَبِّ
اسم مجرور به «إلىٰ» و مضاف است؛ ریشهٔ آن «ر ب ب» است؛ «رَبّ» به معنای مالک، سرپرست، پرورش‌دهنده و تدبیرکننده است. کسرهٔ پایانی آن به سبب حرف جر «إلىٰ» است.

كَ
ضمیر متصل مبنی در محل جرّ مضاف‌الیه است؛ از ریشه نیست؛ خطاب به پیامبر است و معنای آن «تو» یا «ـِ تو» است.

الْمُنْتَهَىٰ
اسم «أَنَّ» و منصوب است، با فتحهٔ مقدر بر الف مقصوره؛ ریشهٔ آن «ن ه ي» است. «مُنْتَهىٰ» اسم مکان یا مصدر میمی از فعل «انتهى» است و به معنای پایان، نهایت، سرانجام و جای بازگشت نهایی می‌آید.