لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَىٰاو قطعاً نشانههای بزرگِ پروردگارش را دید. لَ
حرف تأکید، بدون ریشهٔ فعلی؛ برای تأکید بر مضمون جمله بهکار میرود و در ترکیب «لَقَدْ» معنای «بهراستی، قطعاً» میدهد. قَدْ
حرف، بدون ریشهٔ فعلی؛ هنگامی که بر فعل ماضی وارد شود، تحقق و قطعیبودن کار را میرساند؛ یعنی «قطعاً، بهراستی». رَأَىٰ
فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب، از ریشهٔ «ر أ ي»؛ به معنای «دید، مشاهده کرد، دریافت». مِنْ
حرف جر، بدون ریشهٔ فعلی؛ به معنای «از» و در اینجا برای بیان بخشی از نشانهها آمده است. آيَاتِ
اسم جمع مؤنث، مجرور به «مِنْ»، از ریشهٔ «أ ي ي»؛ مفرد آن «آیة» است و به معنای «نشانهها، آیات، دلایل روشن». رَبِّهِ
«رَبِّ» اسم مفرد مذکر، مجرور و مضاف، از ریشهٔ «ر ب ب»؛ به معنای «پروردگار، مالک، سرپرست و تربیتکننده». «هِ» ضمیر پیوستهٔ مفرد مذکر غایب و مضافالیه است؛ یعنی «پروردگارِ او». الْكُبْرَىٰ
صفت مؤنثِ «آیات»، مجرور، از ریشهٔ «ك ب ر»؛ مؤنث «أكبر» و به معنای «بزرگتر، بزرگترین، بسیار بزرگ». در اینجا: «نشانههای بسیار بزرگ». | 