فَأَوحىٰ إِلىٰ عَبدِهِ ما أَوحىٰپس به بندهاش آنچه را باید وحی کند، وحی کرد. فَ
حرف عطف و نتیجه؛ از «فـ» برای پیوند دادن این رخداد با رخداد پیشین و رساندنِ ترتیب یا نتیجه استفاده میشود؛ معنای آن: «پس»، «آنگاه». أَوحىٰ
فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «و-ح-ی»؛ به معنای وحی فرستاد، پیام را بهگونهای پنهان و سریع رساند. فاعلِ آن، الله است. إِلىٰ
حرف جر؛ به معنای «به»، «سویِ». اسم پس از آن مجرور میشود. عَبدِهِ
«عَبدِ» اسم مجرور به سببِ «إِلىٰ» و مضاف، از ریشهٔ «ع-ب-د»؛ به معنای بنده، پرستنده و فرمانبردار. «هِ» ضمیر پیوستهٔ غایب، در محل جرّ مضافالیه؛ به معنای «او». مجموعاً: «بندهاش». ما
اسم موصول یا مصدرّیه؛ در اینجا به معنای «آنچه» است و مفعولبهِ «أَوحىٰ» به شمار میآید؛ یعنی: «آنچه وحی کرد». أَوحىٰ
فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «و-ح-ی»؛ به معنای وحی کرد. تکرار آن بر عظمت و اهمیتِ محتوای وحی دلالت دارد. | 