ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَىٰصاحبِ نیرویی استوار و توانمند؛ پس بر جایگاه خود استوار شد. ذُو
ریشه: ذ و و؛ اسم از اسماء خمسه، به معنای «صاحبِ، دارندهٔ». در اینجا مرفوع است و مضاف واقع شده است. مِرَّةٍ
ریشه: م ر ر؛ اسم مؤنث، مفرد، مجرور و مضافٌالیه برای «ذُو». در اینجا به معنای نیرو، توان، استحکامِ عقل و توانایی است. فَ
حرف عطف یا استئناف؛ به معنای «پس، آنگاه». اسْتَوَىٰ
ریشه: س و ي؛ فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب، از باب استفعال. معنای اصلی آن «برابر و کامل شدن، استوار گشتن، قرار گرفتن» است؛ در این سیاق: «استوار شد» یا «بر جایگاه خویش قرار گرفت». | 