إِنّا نَحنُ نُحيي وَنُميتُ وَإِلَينَا المَصيرُما هستیم که زنده می‌کنیم و می‌میرانیم و بازگشت به سوی ماست. إِنّا
ریشه: «أَنَنَ»؛ ساختار: «إِنَّ» حرف تأکید و نصب، همراه با «نا» ضمیر متصلِ اول‌شخص جمع، در جایگاه اسم «إِنَّ»؛ معنا: همانا ما، به‌راستی ما. نَحنُ
ریشه: ندارد؛ ساختار: ضمیر منفصلِ اول‌شخص جمع، مبتدا یا ضمیر تأکیدی؛ معنا: ما. نُحيي
ریشه: «حَيِيَ»؛ ساختار: فعل مضارع، اول‌شخص جمع، از باب إفعال، «أَحْيَا ـ يُحْيِي»؛ معنا: زنده می‌کنیم، حیات می‌بخشیم. وَ
ریشه: ندارد؛ ساختار: حرف عطف؛ معنا: و. نُميتُ
ریشه: «مَوِتَ»؛ ساختار: فعل مضارع، اول‌شخص جمع، از باب إفعال، «أَمَاتَ ـ يُمِيتُ»؛ معنا: می‌میرانیم، جان می‌گیریم. وَ
ریشه: ندارد؛ ساختار: حرف عطف؛ معنا: و. إِلَينَا
ریشه: «أَلِهَ»؛ ساختار: «إِلَى» حرف جر، همراه با «نا» ضمیر متصلِ اول‌شخص جمع؛ معنا: به سوی ما، نزد ما. المَصيرُ
ریشه: «صَيَرَ»؛ ساختار: اسم، بر وزن «مَفْعِل»، با «ال» تعریف و مرفوع؛ معنا: بازگشت، سرانجام، مقصد نهایی. | 