| وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ و گوش فرا ده روزی را که ندا دهنده از مکانی نزدیک ندا میدهد. وَاسْتَمِعْو گوش فرا ده. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف یا استیناف است.
گرامر: حرفی است که جمله را به عبارت پیشین پیوند میدهد.
معنی: و. اسْتَمِعْ
ریشه: س ـ م ـ ع.
گرامر: فعل امر، دوم‌شخص مفرد مذکر، از باب استفعال؛ اصل آن «اِسْتَمَعَ ـ يَسْتَمِعُ» است.
معنی: گوش فرا ده، با دقت گوش کن.
يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍروزی که ندا دهنده از مکانی نزدیک ندا میدهد. يَوْمَ
ریشه: ی ـ و ـ م.
گرامر: اسم زمان، منصوب؛ در اینجا ظرف زمان است و به معنای «روزی که» به کار رفته است.
معنی: روز، روزی که. يُنَادِ
ریشه: ن ـ د ـ و.
گرامر: فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر، از باب مفاعله؛ اصل آن «يُنَادِي» است و به سبب قرار گرفتن در پایان عبارت، حرف علّهٔ پایانی در رسم آیه حذف شده است.
معنی: ندا میدهد، فرا می‌خواند. الْمُنَادِ
ریشه: ن ـ د ـ و.
گرامر: اسم فاعل از فعل «نَادَى»؛ مرفوع و فاعلِ «يُنَادِ» است.
معنی: ندا دهنده، فراخواننده. مِنْ
ریشه: ندارد؛ حرف جر است.
گرامر: حرف جر که اسم پس از خود را مجرور می‌کند.
معنی: از. مَكَانٍ
ریشه: ک ـ و ـ ن.
گرامر: اسم مفرد، نکره و مجرور به «مِنْ»؛ علامت جرّ آن کسرهٔ ظاهر است.
معنی: مکان، جای. قَرِيبٍ
ریشه: ق ـ ر ـ ب.
گرامر: صفت برای «مَكَانٍ»؛ مفرد، مذکر، نکره و مجرور، و با موصوف خود در اعراب و نکره‌بودن هماهنگ است.
معنی: نزدیک. | 