050-033-036-ق

آن‌کس که در نهان از خدای رحمان می‌ترسد و با دلی بازگشت‌کننده به سوی الله می‌آید.

مَن خَشِيَ الرَّحمٰنَ بِالغَيبِ

آن‌کس که در نهان از خدای رحمان می‌ترسد.

مَن: اسم موصول مبنی؛ به معنای «کسی که» یا «آن‌کس که».

خَشِيَ: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «خ‌ش‌ی»؛ به معنای «ترسید»، «هراس داشت»؛ در اینجا ترسی آمیخته با شناخت و بزرگداشت است.

الرَّحمٰنَ: اسم خاص و صفت مشبّهه، منصوب؛ از ریشهٔ «ر-ح-م»؛ به معنای «بسیار رحمت‌کننده»؛ مفعولٌ‌به برای «خَشِيَ».

بِالغَيبِ: «بِـ» حرف جر و «الغَيبِ» اسم مجرور؛ از ریشهٔ «غ-ی-ب»؛ به معنای «در نهان»، «در غیاب دیدگان» یا «بدون مشاهدهٔ مستقیم».

وَجاءَ بِقَلبٍ مُنيبٍ

و با دلی بازگشت‌کننده به سوی الله می‌آید.

وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».

جاءَ: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «ج-ی-ء»؛ به معنای «آمد»؛ در اینجا به معنای حاضر شدن نزد الله با چنین ویژگی‌ای است.

بِقَلبٍ: «بِـ» حرف جر و «قَلبٍ» اسم مجرور؛ از ریشهٔ «ق-ل-ب»؛ به معنای «با دلی»؛ «قلب» در اینجا مرکز ایمان، نیت و گرایش درونی است.

مُنيبٍ: صفت مجرور برای «قَلبٍ»، از ریشهٔ «ن-و-ب»؛ اسم فاعل از «أنابَ»؛ به معنای «بازگشت‌کننده»، «روی‌آورنده» و «توبه‌کننده» به سوی الله.