050-032-036-ق

این همان چیزی است که به هر توبه‌کارِ بازگشت‌کننده و نگهبانِ عهد وعده داده می‌شود.

هٰذا ما توعَدونَ

این همان چیزی است که به شما وعده داده می‌شود.

هٰذا: از نظر ریشه، اسم اشاره و جامد است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری، اسم اشارهٔ مفرد مذکر و در جایگاه مبتداست؛ از نظر معنا، «این» یا «این است».

ما: از نظر ریشه، اسم موصول است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری، اسم موصول مبنی و در جایگاه خبرِ هٰذاست؛ از نظر معنا، «آنچه» یا «چیزی که».

توعَدونَ: از ریشهٔ «و-ع-د» به معنای وعده دادن است؛ از نظر گرامری، فعل مضارع مجهول، دوم‌شخص جمع مذکر، مرفوع با ثبوت نون و واو، نائب فاعل آن است؛ از نظر معنا، «به شما وعده داده می‌شود».

لِكُلِّ أَوّابٍ حَفيظٍ

برای هر توبه‌کارِ بازگشت‌کننده و نگهبانِ عهد.

لِ: از نظر ریشه، حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری، حرف جر است؛ از نظر معنا، «برای» یا «از آنِ».

كُلِّ: از ریشهٔ «ک-ل-ل» به معنای فراگیری و شمول است؛ از نظر گرامری، اسم مجرور به «لِ» و مضاف است؛ از نظر معنا، «هر» یا «تمامِ».

أَوّابٍ: از ریشهٔ «أ-و-ب» به معنای بازگشتن است؛ از نظر گرامری، صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعّال» و صفتِ مجرور برای «كُلِّ» است؛ از نظر معنا، «بسیار بازگشت‌کننده به الله»، «توبه‌کار» و «پیوسته بازگردنده».

حَفيظٍ: از ریشهٔ «ح-ف-ظ» به معنای نگه‌داشتن و مراقبت کردن است؛ از نظر گرامری، صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعيل» و صفتِ مجرور برای «أَوّابٍ» است؛ از نظر معنا، «بسیار نگهبان»، «حافظ عهد» و «مراقب فرمان‌های الله».