وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍبهشت برای پرهیزگاران نزدیک آورده میشود؛ چندان دور نیست. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
دستور زبان: حرف عطف، برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین.
معنی: و. أُزْلِفَتْ
ریشه: ز ل ف.
دستور زبان: فعل ماضی مجهول، سوم‌شخص مفرد مؤنث؛ «تْ» نشانهٔ مؤنث بودن فاعل است.
معنی: نزدیک آورده شد، نزدیک گردانیده شد. الْجَنَّةُ
ریشه: ج ن ن.
دستور زبان: اسم معرفه و مؤنث، مرفوع؛ نائب فاعلِ «أُزْلِفَتْ» و نشانهٔ رفع آن ضمه است.
معنی: بهشت. لِـ
ریشه: ندارد؛ حرف جر است.
دستور زبان: حرف جر، به معنای اختصاص یا برایِ.
معنی: برای، نزدِ. الْمُتَّقِينَ
ریشه: و ق ي.
دستور زبان: اسم فاعل از «اتّقى»، جمع مذکر سالم؛ مجرور به «لِـ» و نشانهٔ جر آن یاء است.
معنی: پرهیزگاران، کسانی که از نافرمانی الله پروا می‌کنند. غَيْرَ
ریشه: غ ي ر.
دستور زبان: اسم به معنای نفیِ صفت، منصوب؛ در اینجا در ترکیب وصفی به کار رفته و «بعید» را نفی می‌کند.
معنی: غیرِ، نه، بدونِ. بَعِيدٍ
ریشه: ب ع د.
دستور زبان: صفتِ «غَيْرَ» و مجرور؛ نشانهٔ جر آن کسره است.
معنی: دور. | 