| مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ گفتار نزد من تغییر نمی‌کند و من هرگز به بندگان ستمگر نیستم. مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّگفتار نزد من تغییر نمی‌کند. مَا
ریشه: ندارد؛ اسم موصول یا حرف نفی، و در اینجا حرف نفی است.
معنا: نه، نمی‌شود. يُبَدَّلُ
ریشه: ب‌د‌ل؛ فعل مضارع مجهول، مرفوع، از باب تفعیل.
معنا: تغییر داده می‌شود، عوض می‌گردد. الْقَوْلُ
ریشه: ق‌و‌ل؛ اسم، معرفه با «ال»، نائب فاعل و مرفوع با ضمه.
معنا: گفتار، سخن، گفته. لَدَيَّ
ریشه: ل‌د‌ی؛ ظرف مکان، به‌معنای «نزد»، همراه با یای متکلم.
معنا: نزد من، در پیشگاه من.
وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِو من هرگز به بندگان ستمگر نیستم. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف.
معنا: و. مَا
ریشه: ندارد؛ حرف نفی.
معنا: نیستم، نمی‌باشم. أَنَا
ریشه: ندارد؛ ضمیر منفصل، متکلم وحده.
معنا: من. بِظَلَّامٍ
ریشه: ظ‌ل‌م؛ اسم مبالغه بر وزن «فَعَّال»، همراه با باء زائده برای تأکید نفی، و از نظر اعراب مجرور لفظاً.
معنا: بسیار ستمگر، سخت‌ستمگر. لِلْعَبِيدِ
ریشه: ع‌ب‌د؛ اسم جمع، معرفه با «ال»، همراه با حرف جر «لِـ».
معنا: نسبت به بندگان، دربارهٔ بندگان. | 