050-028-036-ق

الله فرمود: نزد من با یکدیگر مجادله نکنید؛ زیرا پیش‌تر شما را از عذاب بیم داده بودم.

قالَ لا تَختَصِموا لَدَيَّ

الله فرمود: نزد من با یکدیگر مجادله نکنید.

قالَ
ریشه: ق‌و‌ل؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ «گفت، فرمود».

لا
حرف نهی؛ بر سر فعل مضارع می‌آید و معنای «نکنید» می‌دهد.

تَختَصِموا
ریشه: خ‌ص‌م؛ فعل مضارع، دوم‌شخص جمع مذکر، همراه با «لا»ی نهی؛ واو، نشانهٔ رفعِ افعال پنج‌گانه است و نون آن حذف شده؛ «با یکدیگر مجادله نکنید، نزاع نکنید».

لَدَيَّ
ریشه: لَدَى؛ ظرف مکان به معنای «نزد، در حضور»؛ «یاء» ضمیر متصلِ اول‌شخص مفرد و در جایگاه مضاف‌الیه است؛ «نزد من».

وَقَد قَدَّمتُ إِلَيكُم بِالوَعيدِ

و پیش‌تر شما را از عذاب بیم داده بودم.

وَ
حرف عطف؛ «و».

قَد
حرف تحقیق؛ با فعل ماضی بر تحقق و پیشین‌بودنِ عمل تأکید می‌کند؛ «به‌راستی، پیش‌تر».

قَدَّمتُ
ریشه: ق‌د‌م؛ فعل ماضی، اول‌شخص مفرد؛ «تاء» ضمیر فاعلی است؛ از باب تفعیل، به معنای «پیش فرستادم، پیشاپیش ارائه کردم»؛ در اینجا: «پیش‌تر اعلام کردم، قبلاً هشدار دادم».

إِلَيكُم
ریشه: أ‌ل‌و، در ساختِ حرف جر «إلى»؛ «إلى» حرف جر به معنای «به، به سوی» و «کم» ضمیر متصلِ دوم‌شخص جمع است؛ «به شما».

بِالوَعيدِ
ریشهٔ «وَعید»: و‌ع‌د؛ «باء» حرف جر، به معنای «با، دربارهٔ»؛ «الوعید» اسم معرفه و مجرور؛ به معنای «تهدید، وعدهٔ عذاب، هشدار نسبت به کیفر»؛ در اینجا: «از عذاب بیم داده بودم».