| در آنجا با پیشوای مذهبی و سیاسی و اجتماعی خود که او را دوست بود و به عقاید بد و اعمالِ موهوم در دنیا رهبری میکرد، برخورد میکند و تقصیرهای خود را به گردن او می اندازد و لذا آن رهبر گمراه کننده می گوید، پروردگارا من او را به طغیان نکشیده ام، بلکه او خودش در گمراهی دوری بود (یعنی اگر مریدان، زیاد نادان نباشند ما سوءاستفاده چیان به فکر خر سواری و مفت خوری نمی افتادیم و می رفتیم به کارهای عام المنفعه مشغول می شدیم، پس باعث غرور ما همین نادانانند که بجای تحقیق و اطاعت از متنِ کلام الله به فریبهای ما که از طریق روایات می گفتیم، گوش می دادند) (۲۷) |
| قالَ قَرينُهُ رَبَّنا ما أَطغَيتُهُ وَلٰكِن كانَ في ضَلالٍ بَعيدٍ همدم او گفت: «پروردگارا، من او را به سرکشی وادار نکردم؛ بلکه او خود در گمراهی دور و عمیقی بود.» قالَ قَرينُهُ رَبَّناهمدم او گفت: «پروردگارا،» قالَ قَرينُهُ رَبَّنا ما أَطغَيتُهُمن او را به سرکشی وادار نکردم. ما أَطغَيتُهُ وَلٰكِن كانَ في ضَلالٍ بَعيدٍبلکه او در گمراهی دور و عمیقی بود. وَ لٰكِن كانَ في ضَلالٍ بَعيدٍ |
050-027-036-ق
« Back to Glossary Index