050-026-036-ق

آن‌کس که همراه الله معبود دیگری قرار داد؛ پس او را در عذاب سخت بیفکنید.

الَّذي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلٰهًا آخَرَ

آن‌کس که همراه الله معبود دیگری قرار داد.

الَّذي: اسم موصول، از ریشهٔ «ل‌ذ‌و»؛ به معنای «آن‌که» و در اینجا برای موصوف مفرد مذکر به کار رفته است.
جَعَلَ: فعل ماضی، از ریشهٔ «ج‌ع‌ل»، باب نخست؛ به معنای «قرار داد» یا «مقرر کرد».
مَعَ: ظرف، به معنای «با» یا «همراهِ»؛ در اینجا وابسته به «جَعَلَ» است.
اللَّهِ: اسم جلاله، مجرور به سبب «مَعَ»؛ به معنای «الله».
إِلٰهًا: مفعول دومِ «جَعَلَ»، منصوب؛ از ریشهٔ «أ‌ل‌ه»، به معنای «معبود».
آخَرَ: صفتِ «إِلٰهًا»، منصوب؛ از ریشهٔ «أ‌خ‌ر»، به معنای «دیگر» یا «معبود دیگری».

فَأَلقِياهُ فِي العَذابِ الشَّديدِ

پس او را در عذاب سخت بیفکنید.

فَ: حرف عطف یا نتیجه؛ به معنای «پس» یا «آنگاه».
أَلقِياهُ: فعل امر، از ریشهٔ «ل‌ق‌ی»، خطاب به دو نفر؛ به معنای «آن دو نفر او را بیفکنند»؛ «هُ» ضمیر پیوسته و مفعول آن است.
فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
العَذابِ: اسم مجرور به سبب «فِي»، از ریشهٔ «ع‌ذ‌ب»؛ به معنای «عذاب» یا «کیفر».
الشَّديدِ: صفتِ «العَذابِ»، مجرور؛ از ریشهٔ «ش‌د‌د»، به معنای «سخت» یا «شدید».