009-105-113-توبة

و بگو: عمل کنید، پس به‌زودی الله، پیامبر او و مؤمنان عمل شما را خواهند دید؛ و به‌زودی به سوی دانای نهان و آشکار بازگردانده می‌شوید، پس شما را از آنچه انجام می‌دادید آگاه خواهد کرد.

وَقُلِ اعمَلوا

و بگو: عمل کنید.

وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و»، برای پیوند دادن جمله به سخن پیشین.
قُلِ: ریشهٔ «ق و ل»؛ فعل امر، صیغهٔ مفرد مذکر مخاطب؛ از فعل «قالَ / يقولُ»؛ معنای «بگو». کسرهٔ پایان برای آسانی تلفظ پس از اتصال به واژهٔ بعد آمده است.
اعمَلوا: ریشهٔ «ع م ل»؛ فعل امر، جمع مذکر مخاطب؛ از «عَمِلَ / يَعمَلُ»؛ معنای «عمل کنید»، «کار کنید»، «رفتار کنید».

فَسَيَرَى الله عَمَلَكُم وَرَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ

پس به‌زودی الله، پیامبر او و مؤمنان عمل شما را خواهند دید.

فَـ: ریشه ندارد؛ حرف عطف و نتیجه؛ معنای «پس»، «در نتیجه».
سَـ: ریشه ندارد؛ حرف استقبال؛ نشانهٔ آیندهٔ نزدیک؛ معنای «به‌زودی».
يَرَى: ریشهٔ «ر أ ي»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ از «رأى / يرى»؛ معنای «می‌بیند»، و در اینجا با «سَـ» معنای «به‌زودی خواهد دید».
الله: اسم خاص؛ لفظ جلاله؛ در این جمله فاعلِ «يَرَى» و مرفوع است؛ معنای «الله».
عَمَلَكُم: «عَمَلَ» ریشهٔ «ع م ل»؛ اسم، مفرد، مفعول‌به برای «يَرَى» و منصوب؛ معنای «عمل»، «کار»، «کردار». «كُم» ضمیر متصل، جمع مخاطب؛ معنای «شما». در مجموع: «عمل شما».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
رَسولُهُ: «رَسولُ» ریشهٔ «ر س ل»؛ اسم، مفرد، مرفوع، معطوف بر «الله»؛ معنای «فرستاده»، «پیامبر». «هُ» ضمیر متصل، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ معنای «او». در مجموع: «پیامبر او».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
المُؤمِنونَ: ریشهٔ «أ م ن»؛ اسم فاعل، جمع مذکر سالم، مرفوع با «واو»، معطوف بر «الله» و «رسوله»؛ معنای «ایمان‌آورندگان»، «مؤمنان».

وَسَتُرَدّونَ إِلىٰ عالِمِ الغَيبِ وَالشَّهادَةِ

و به‌زودی به سوی دانای نهان و آشکار بازگردانده می‌شوید.

وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
سَـ: ریشه ندارد؛ حرف استقبال؛ نشانهٔ آیندهٔ نزدیک؛ معنای «به‌زودی».
تُرَدّونَ: ریشهٔ «ر د د»؛ فعل مضارع مجهول، دوم‌شخص جمع مذکر؛ از «رَدَّ / يَرُدُّ»؛ معنای «بازگردانده می‌شوید»، «برگردانده خواهید شد».
إِلىٰ: ریشه ندارد؛ حرف جر؛ معنای «به سوی»، «به».
عالِمِ: ریشهٔ «ع ل م»؛ اسم فاعل، مفرد، مجرور به سبب آمدن پس از «إلىٰ»؛ معنای «داننده»، «دانا».
الغَيبِ: ریشهٔ «غ ي ب»؛ اسم، مفرد، معرفه با «ال»، مضاف‌الیه و مجرور؛ معنای «نهان»، «آنچه از دید و آگاهی انسان پنهان است».
وَ: ریشه ندارد؛ حرف عطف؛ معنای «و».
الشَّهادَةِ: ریشهٔ «ش ه د»؛ اسم، مفرد، معرفه با «ال»، مجرور و معطوف بر «الغيب»؛ معنای «آشکار»، «حاضر»، «آنچه دیده و دانسته می‌شود».

فَيُنَبِّئُكُم بِما كُنتُم تَعمَلونَ

پس شما را از آنچه انجام می‌دادید آگاه خواهد کرد.

فَـ: ریشه ندارد؛ حرف عطف و نتیجه؛ معنای «پس»، «در نتیجه».
يُنَبِّئُكُم: «يُنَبِّئُ» ریشهٔ «ن ب أ»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر، از باب تفعیل «نَبَّأَ / يُنَبِّئُ»؛ معنای «خبر می‌دهد»، «آگاه می‌کند». «كُم» ضمیر متصل، جمع مخاطب، مفعول‌به؛ معنای «شما». در مجموع: «شما را آگاه می‌کند».
بِما: «بِـ» حرف جر؛ معنای «به»، «از». «ما» اسم موصول یا مصدری؛ معنای «آنچه»، «چیزی که». در مجموع: «از آنچه».
كُنتُم: ریشهٔ «ك و ن»؛ فعل ماضی ناقص، دوم‌شخص جمع مذکر؛ از «كانَ / يكونُ»؛ معنای «بودید». در ترکیب با فعل مضارع بعدی، معنای استمرار در گذشته می‌دهد: «می‌بودید که انجام می‌دادید»، یعنی «انجام می‌دادید».
تَعمَلونَ: ریشهٔ «ع م ل»؛ فعل مضارع، دوم‌شخص جمع مذکر، مرفوع با ثبوت نون؛ از «عَمِلَ / يَعمَلُ»؛ معنای «عمل می‌کنید»، و همراه با «كُنتُم» معنای «عمل می‌کردید»، «انجام می‌دادید».